نسیم خورشید بیحجاب
میخوام بترکونه
بارالها دستان طاعتم را بالا میبرم و موجهای پرتلاطم ذهنم را بسوی تو روانه میکنم بار خدایا دلم عجیب گرفته است ومن با دلی که پیش دلت به تنهایی روزهای خودم میگرید می گویم دلم عجیب گرفته است کاش گلوی فریادی بود ومرا از حصار بودن رها میکرد کاش دلم کاش ... دلم عجیب گرفته است دلم دلم عجیب گرفته است همين من خسته در هزاره دوم دلواپسی هنوز در آغاز آوارگي خويش پرسه ميزنم در خيابانهايي که به گرد خورشيد مي گردند سر گردانم براي يافتن شانه هاي دوست مانندي که بر آن تکيه زنم
خوب بو کن ! وقتی نیستی عطر نفسهایت در هوا جاریست حتی برگ درختان نیز بهانه تو را میگیرند! ومن چه میتوانم بکنم جز اینکه اسم تو را برایشان زمزمه کنم وبرای چشمان خیال انگیزت شعر بخوانم تا انها هم بشنوند و ذرات هوا بهانه میگیرند که چرا از اینکه انها را تنفس کنی محروم شده اند.ومن تنهایم.... تب کردم و در اتش تب میسوزم از حسرت یار غنچه لب میسوزم روزاز غم هجر یار و شب ز اتش عشق ای وای به من که روز و شب می سوزم! افسانه ی زندگی جز این نبود یا مرگ ارزو ها یا ارزوی مرگ اشکای یخمو پاک کن .درای قلبتو وا کن صدای قلبمو بشناس .من چه کردم با دل تو؟ کاش تو لحظه اخر .عشقو تو نگام میخوندی تو صدامو نشنید.کاش که عاشقم میموندی قلب زندگی عشق است افسانه نیست انکه عشق را افرید دیوانه نیست عشق آن نیست که کنارش باشی کنارم ارام بخواب تنها ارامش من...سرت را رو سینه ام بگذار تا ارام در کنار گوشت زمزمه کنم......... دوستت دارم....کنارم بمان..... به گل گفتم: " عشق من کیست ؟" گفت: "از من خوشگل تر است..." به پروانه گفتم: " عشق من کیست ؟" گفت: "از من زيبا تر است..." به شمع گفتم: " عشق من کیست ؟" گفت: "از من سوزان تر است..."
باور نمي كني كه اين روزها چقدر دلم گرفته باور نمي كني كه خنده هايم چه بغض هايي را در خود پنهان دارد آري ... من ... با دقايقم ... با زندگيم لجبازي مي كنم نازنينم ! غروب بار سنگين دلتنگي مرا هر شب به دوش مي كشد سنگيني پلكهايم و نگاهي كه ديدن را از ياد برده كوركورانه زيستن را خوب آموختم توان نوشتن ندارم واژه هايم گرد و غبار گرفته من باور كن كه باورت كردم راحت باش مطمئن باش و برو ضربه ات خيلي كاري بود دل منم سخت شکست و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی به من و عشقی پاک که پر از یادت بود و خیالم می گفت تا ابد مال تو بود تو برو..... برو تا راحت تر تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم شايد نمي دانستي پرنده زخمي روحم پشت ميله هاي قفس عاشقت بوده راهي براي يافتنت نداشته و هنوز هم گلوي پر از بغض من ، بعد از پر كشيدن تو صدايت مي زند كه شايد باد،صدايم را به گوشت برساند و تو بشنوي كه چقدر دوست داشتم ولي ميدوني چيه عزيزكم من ياد گرفتم که عشق با تمام عظمتش دو سه ماه بيشتر زنده نيست ياد گرفتم که عشق يعني فاصله و فاصله يعني دو خط موازي که هيچگاه به هم نمي رسند ياد گرفتم در عشق هيچکس به اندازه خودت وفادار نيست و ياد گرفتم هر چه عا شق تري ، تنهاتري + نوشته شده در یکشنبه 11 مرداد1 لحظه رفتنی ست وخاطره ماندنی
تمام ادبیات عشق را به یک نگاه می فروختم اگر لحظه ماندنی بود وخاطره رفتنی................. ولی.............افسوس که لحظه رفتنیست.....زندگی آب روانیست،روان میگذرد آنچه قسمت منو توست همان میگذرد! وهیچ حسرتی در دنیا این چنین یکجا جمع نمی شود مگر در این سه واژه ی کوتاه :او دوستم ندارد شايد اين همانست که بن بستش خوانند آخر تا کي شهوتم را در پرده ي عفت پنهان سازم تا به کي احساسم را حتي خودم هم درک نکنم......؟؟؟ مگر ديوانه ام؟؟؟؟ آري ما همه ديوانه ايم ديوانه ي سنت و اعتقاد و خوليا و اراجيف اين روز ها روز شکستن پوسته ي آهکي تخم مرغ گونه ي خوبي هاي سيناست بگذار داد بزنم من مي خواهم لبم را بر لبانت بگذارم دست بر گريبانت برم و آرام پرده هاي حيا ات را از هم بدرم و تو را آنگونه که آمده اي و خواهي رفت عريان و بي ريا در آغوش گيرم تا هر دو بدانيم رسالتمان براي به هم رسيدن است؟ چرا وقتي تنهاييم از روح يکديگر پنهان مي شويد چرا نبايد بگويي چرا و چگونه با هم بودن را از دست داده ايم؟/؟/ کدامتان عاشقيد؟ اي عفيفان پاک دامن؟؟؟ تا به حال شده در آغوش عريان معبودتان عشق را جست و جو کنيد؟ تا به حال شده در اوج شهوت بفهميد چقدر مجنون ليليتان هستيد نه نشده براي همين است شهوت را مترود مي خوانيد چون عاشق مخلص نيستيد نمي دانيد در آغوش عريان و لرزش شهوت بار بدن چقدر عشق نهفته است ديروز وقتي زنگ زدم و جواب ندادي داشتم مرگ و جلوي چشمام ميديدم الآنم دارم ميميرم هم از دوريت هم از اينکه مجبورم ازت فاصله بگيرم نميدوني دلم واست چقدر تنگ شده واسه دستات لبات همه چي عزيزم واسه آغوش مهربونت واسه مهربونيات من هنوزم فقط تو آغوش تو آروم مي گيرم اما تو کجايي و تو آغوش کي آروم ميگيري نمي دونم يادت ميگفتي فقط با من و پيش من آرومي فقط تو آغوش من که احساس آرامش مي کني پس حالا کجايي ببيني که آغوشم باز و تو نيستي که... مجيدم همه کسم با تمام وجودم مي پرستمت ديگه نمي دونم بايد چيکار کنم که تو رو داشته باشم تقصیر تو نبود!
دستمال كاغذي به اشك گفت
"قطره، قطره ات طلاست
يك از طلاي خود حراج مي كني؟
عاشقم
با من ازدواج مي كني؟"
اشك گفت:
"ازدواج اشك و دستمال كاغذي!!
تو چقدر ساده اي
خوش خيال كاغذي
توي ازدواج ما
نو مچاله مي شوي
چرك مي شوي و تكه اي زباله مي شوي
پس برو و بي خيال باش
عاشقي كجاست
تو فقط دستمال باش "
دستمال كاغذي دلش شكست
گوشه اي كنار جعبه اش نشست
گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد
از تن سفيد و نازكش دويد
خون درد
آخرش
دستمال كاغذي مچاله شد
او ولي شبيه ديگران نشد
چرك و زشت، مثل اين و آن نشد
رفت اگرچه توي سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال
او با تمام دستمال هاي كاغذي فرق داشت
چون كه در دلش
خودش
دانه هاي اشك كاشت
زندگی 
زندگی یعنی مسیری رو به آب ، زندگی یعنی نه بیداری نه خواب زندگی یعنی سرای امتحان ، زندگی یعنی در ان عاشق بمان زندگی یعنی کمی و کاستی ، زندگی یعنی دروغ و راستی زندگی یعنی صفا ، مهر و وفا ، زندگی یعنی ستم ، جور و جفا زندگی یعنی سفر ، راهی دراز ، زندگی یعنی جهانی رمز دار زندگی یعنی مهی در پشت ابر ، زندگی یعنی بلا و درد و صبر زندگی یعنی دو روزی میهمان ،
از نوجوانی پرسیدم عشق
از عاشقی پرسیدم عشق
.../T%20(58).jpg)
!می خواهم خیال تو را راحت کنم
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود!
خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!
حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند،
نه تو چیزی بدهکار ِ دلتنگی ِ این همه ترانه ای!
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد،
بالهایم در کشکش شهدها خسته شوند
و عسلهایم
صبحانه کسانی باشند،
که هرگز ندیدمشان!
تنها آرزوی ساده ام این بود،
که در سفره صبحانه تو هم عسل باشد!
که هر از گاهی کنار برگهای کتابم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها،
زیر لب بگویی:
«-یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش!»
همین جمله،
برای بند زدن شیشه شکسته این دل بی درمان،
کافی بود!
هنوز هم جای قدمهای تو،
بر چشم تمام ترانه هاست!
هنوز هم همنشین نام و امضای منی!
دیگر تنها دلخوشی ام،
همین هوای سرودن است!
همین شکفتن شعله!
همین تبلور بغض!
به خدا هنوز هم از دیدن تو
در پس پرده باران بی امان،
شاد می شوم! بانو!؟
این شعر نیست
این شعر نیست آتش خاموش معبدیست
این شعر نیست قصه احساس سنگهاست
این شعر نیست نقش سرابیست در کویر
این شعر نیست زندگی گنگ رنگ هاست
گر شعر بود بر لب خشکم نمی نشست
گر شعر بود از دل سردم نمی رمید
گر شعر بود درد مرا فاش می نمود
گر شعر بود تیغ به زخمم نمی کشید
این شعر نیست لاشه مردیست پای دار
این شعر نیست خون شهیدیست روی راه
این شعر نیست رنگ سیاهی است در سپید
این شعر نیست رنگ سپیدیست در سیاه
گر شعر بود مونس چنگ و رباب بود
گر شعربود از دل خود می زدودمش
گر شعر بود بر لب یاران سرود بود
گر شعر بود نیمه شبی می سرودمش
يكشب آتش در نيستاني فتاد سوخت چون اشكي كه بر جاني فتاد
| Design By : Night Skin |
